คำนาม        
โดย   อ.วิลาวัลย์  เพ็งชัย
        คำนาม คือ คำที่ใช้เรียกชื่อของคน สัตว์ สิ่งของ  สถานที่ สภาพ และกิริยาอาการต่าง ๆ ในภาษา เช่น ปากกา  โต๊ะ  เตียง กุหลาบ กล้วยไม้ เป็นต้น  คำนามแบ่งออกได้เป็น  ๕ ชนิด คือ              
        ๑.        สามานยนาม หรือนามทั่วไป คือ คำที่เป็นชื่อ หรือใช้เรียกชื่อทั่วไปของคน  สัตว์    สิ่งของ    ฯลฯ   เช่น     นก    คน   หนู    กุหลาบ  บ้าน   เป็นต้น   และรวมถึงคำสามานยนามย่อยของสามานยนามหลัก เช่น นกเอี้ยง  คนไทย  หนูนา   กุหลาบเถา   บ้านทรงไทย เป็นต้น  
        ๒.        วิสามานยนาม หรือคำนามชี้เฉพาะ คือ คำที่เป็นชื่อหรือใช้เรียกชื่อเฉพาะเจาะจงของคน สัตว์ สิ่งของ เป็นต้น ตัวอย่าง                    
-        สถาบันราชภัฏกาญจนบุรีเป็นสถาบันอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่น
-        เอราวัณเป็นแหล่งน้ำตกที่งดงามแห่งหนึ่งของกาญจนบุรี                   
-        เสียงปลุกยามค่ำคืนเป็นผลงานกวีนิพนธ์เล่มล่าสุดของอาจารย์ศิวกานท์
         ๓.        สมุหนาม หรือคำนามรวมหมู่ คือ คำนามที่เป็นชื่อคน สัตว์ สิ่งของที่อยู่รวมกันเป็นหมู่ เป็นพวก ได้แก่คำว่า  
-        สงฆ์        ใช้เรียกพระภิกษุตั้งแต่ ๔ รูปขึ้นไป                       
-        ฝูง        ใช้เรียกสัตว์พวกเดียวกันจำนวนมากที่ไปด้วยกัน
-        คณะ        ใช้เรียกคนที่อยู่รวมกันเพื่อทำการอย่างหนึ่ง หรืออยู่ใน       
                        ที่หนึ่ง
                -      พวก, เหล่า        ใช้เรียก คน สัตว์ สิ่งของที่อยู่รวมกันและมีลักษณะ
                        อย่างเดียวกัน
-        กอง        ใช้เรียกคน สิ่งของที่อยู่รวมกัน
-        ตับ        ใช้เรียกของที่ทำให้ติดเรียงกันเป็นพืด 
        ๔.ลักษณนาม หรือคำนามบอกลักษณะ คือ คำนามที่ทำหน้าที่ประกอบนามอื่น เพื่อแสดงรูปลักษณะ ขนาด หรือประมาณของนามนั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่น ปืน ๓ กระบอก  กระสุนปืน ๕ นัด  อวน ๑ ปาก  พระภิกษุ ๓ รูป ไม้กระดาน ๕ แผ่น เป็นต้น
        ๕.        อาการนามหรือคำนามบอกอาการ เป็นคำนามซึ่งตามปกติเป็นคำกริยาและคำวิเศษณ์ เมื่อมีคำ "การ" หรือ "ความ" มานำหน้าคำกริยาและคำวิเศษณ์นั้น ๆ และอยู่ในตำแหน่งของคำนามเรียกว่า อาการนาม เช่น
                การวิ่งเป็นการออกกำลังกายที่ดีอย่างหนึ่ง
                ความงามของหล่อนทำให้ชายตะลึง
                ความสัตย์ซื่อเป็นคุณธรรมของมนุษย์ผู้มีความละอายต่อบาป
                การประชุมในวันนี้หาข้อยุติยังไม่ได้